De eerste signalen
Het is een aantal jaren geleden toen het sluipend begon. Tiny krijgt steeds meer het gevoel dat er iets niet klopt met Hans. Over en weer ontstaan irritaties, bijvoorbeeld over afspraken waarvan Hans stellig beweert dat hij daar helemaal niets van afweet. Hans wordt boos, omdat er volgens hem achter zijn rug om dingen worden bedisseld. Ook valt het Tiny op dat Hans herhaaldelijk hetzelfde vertelt zonder het zelf in de gaten te hebben. Hans wordt steeds passiever en toont geen initiatief. Zo kent Tiny Hans helemaal niet.
Tiny beslist om eens met de huisarts te gaan praten. Vervolgens blijkt uit verschillende testen door een neuroloog dat het zelfs erger met Hans gesteld is dan ze dachten. Hij heeft geen besef meer van de datum en het jaartal. Voor Tiny is het uitermate confronterend en verdrietig: ‘Gelukkig merkt Hans ook zelf dat hij vergeetachtig is’.
Letterlijk en figuurlijk afstand nemen
Als de huisarts het Ontmoetingscentrum voor Hans aanbeveelt, is dit voor Tiny in eerste instantie niet bespreekbaar. Door hulp en steun van haar kinderen heeft ze uiteindelijk toch maar de stap gezet om te zorgen dat Hans naar het Ontmoetingscentrum kan gaan.
Na een prettig gesprek met de casemanager dementie is het zo ver. Tiny brengt Hans ’s ochtends naar het Ontmoetingscentrum. Het huis is leeg en Tiny gaat de hele dag schoonmaken om de dag door te komen. Nu, een half jaar later heeft ze haar leven met én zonder Hans redelijk goed in evenwicht.
Tiny: ‘Ik wil Hans toch niet wegstoppen. We houden van elkaar’
Omgang met elkaar opnieuw ontdekken
Tiny wil graag leren hoe ze met de zo nu en dan opkomende boosheid van Hans moet omgaan. Ze zegt dan tegen zichzelf: ‘Niet in discussie gaan, maar afleiden’. En dat werkt. Haar bezoek aan de lezingen die het Ontmoetingscentrum geregeld aanbiedt, helpen haar daarbij. Ook heeft ze geleerd om niet meer te vragen: ‘Wat heb je gedaan vandaag’ maar ‘Heb je het leuk gehad?’ Zijn antwoord is dan altijd ‘ja’. Het moeilijkste vindt zij om met hem over zijn ziekte te praten. Het woord dementie valt nooit. Ze hebben het over ‘zijn ziekte’.
‘Vroeger was Hans mijn vraagbaak, nu is het andersom. Als Hans weer iets niet meer weet, schieten mij de tranen in de ogen’. Het is elke keer weer een stap.
Nieuwe balans
Als Hans in het Ontmoetingscentrum is kan zij even rustig een boekje lezen, tuinieren, op de koffie bij de buurvrouw gaan, lekker op haar gemak winkelen of haar dochter in Wijk bij Duurstede opzoeken.
Tiny heeft veel steun aan mensen om haar heen. ‘Ik praat er open over. Ik ga het niet verstoppen’.
Meer informatie over onze dagactiviteiten- en ontmoetingscentra vind je hier.
