Zorgzaam zijn, goed luisteren en snel schakelen. Het zijn onmisbare eigenschappen als je in de wijk werkt. Maar mijn geheime wapen? Humor. Mensen laten mij binnen op momenten waarop het leven even tegenzit. Dan helpt het vaak als er ergens een beetje lucht mag ontsnappen.
Haar trouwste weekendgast
Zoals bij mevrouw Koster: een statige, oudere dame die zich niet op haar gemak voelt met een man als wijkverpleegkundige, dat valt meteen op. Toch stap ik rustig naar binnen, laat haar zelf het tempo bepalen en maak af en toe een grapje om de spanning wat te verzachten. En dat werkt. Weken later, op een zaterdagmiddag, staat er ineens koffie klaar als ik langskom. Mét appeltaart en een royale toef slagroom. “Zo doen we dat in het weekend”, zegt mevrouw, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. “Dan ben ik vanaf nu uw trouwste weekendgast”, knipoog ik. Sinds dat moment ontkom ik er niet meer aan en is iedere zaterdag koffie en gebak vaste prik.
‘Mensen laten mij binnen op momenten waarop het leven even tegenzit’
De verdwenen schoen
En soms is het de cliënt zélf die de luchtigheid opzoekt. Zoals vandaag bij meneer Van Dordt. Hij is herstellende van een zware amputatie. Ik controleer zoals altijd de wond bij zijn been en help hem bij het wassen. Tijdens het aankleden vraagt hij: “Kun jij me nog even helpen met mijn schoenen?” Geen probleem! In de gang tref ik één gymp aan. Maar verrek, waar is de andere? Ik loop het appartement door. Onder het bed niets, achter de stoel niet en ook niet onder de bank. “Waar heeft u uw andere schoen gelaten?” vraag ik vanuit de deuropening. Meneer Van Dordt kijkt op, met een twinkeling in zijn ogen. “Wesley… ik heb nog maar één been, hè?” En een bulderende lach vult de kamer. Ook ik kan een schaterlach niet onderdrukken. Vervolgens spreken we met elkaar over meneers revalidatie, over wat moeilijk was en wat juist al beter ging.
Het leven draaglijker maken
Met een glimlach stap ik even later weer in de auto. Uiteindelijk draait mijn werk niet alleen om zorg verlenen, maar zeker ook om het leven draaglijker te maken op de momenten dat het dat even niet is. Soms met woorden, soms met stilte. En soms met één schoen minder dan je dacht.
