Het was een normale middag in de moestuin toen het misging. Mattie stond op een ladder een boom te snoeien, toen de ladder ging glijden. Ze viel plat op haar rug, kon niet meer opstaan en er was niemand in de buurt. “Mijn mobiel lag in de schuur, tien meter verderop”, vertelt Mattie. “Centimeter voor centimeter ben ik erheen geschuifeld. Soms viel ik even weg. Maar ik bleef doorgaan, het was een soort overlevingstocht. Heel bijzonder dat je op zo’n moment geen kou of honger voelt.”
Uren verstreken. Thuis begon Ron zich zorgen te maken, omdat Mattie niet thuiskwam. Hij startte ongerust een zoektocht. Dat ze op de moestuin kon zijn, kwam niet in hem op. Ron: “We hadden de politie al ingeschakeld! Wat een opluchting toen ze om twee uur ’s nachts eindelijk belde.” Tien dagen lang lag Mattie met een verbrijzelde ruggenwervel in het ziekenhuis. Thuis regelde Ron een bed in de kamer, een rollator en een rolstoel. Ook maakte hij een rolstoelvriendelijke drempel. Mattie kwam thuis en vanaf dat moment was hij ineens mantelzorger. “Ik was niet gewend om te zorgen. Mattie kookt bijvoorbeeld altijd, doet de was. Maar als het je overkomt, doe je het.”
‘ Als hij niet zo lekker gekookt had, zei ik daar gewoon wat van’
Kookadviezen
Natuurlijk waren er soms kleine irritaties. “Als hij niet zo lekker had gekookt, zei ik daar gewoon wat van”, lacht Mattie. Ron: “Daarna vroeg ik maar advies over wat ik de volgende dag moest maken.” Mattie kon een tijdlang weinig doen en vond het lastig om afhankelijk te zijn. “Ik doe dingen graag zelf en ben ongeduldig. Zo zei ik na twee keer de wijkverpleging weer op. Dan lag ik te wachten tot ik gewassen kon worden, terwijl ik dat prima zelf kon.”
De zorg viel Ron uiteindelijk mee. “Je doet het, want je houdt van elkaar. Het enige lastige was dat we niet wisten of het weer goed zou komen met haar rug.”
Weer de tuin in
Na vijf weken kon het bed de woonkamer uit. Langzaam werd Mattie weer de oude. “Ik heb veel gehad aan een elleboogrollator, een verhoogde rollator waarmee ik na een tijdje weer buiten kon lopen.” Anderhalf jaar lang had ze nog pijn, nu kan ze bijna alles weer. “Ik schaats en ski niet meer, dat risico neem ik niet. Maar verder werk ik gewoon weer in de moestuin.” Lachend: “Alleen niet meer op de ladder.”
